smog ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zanieczyszczenie powietrza zalegające nad terenami miejskimi;
(1.1)
(1.1) Światło gazowych latarń mazało listopadową mgłę w żółte plamy. Monachijska noc krztusiła się miejskim smogiem. (1.1) Tylko kilka z dużych polskich miast nękanych motoryzacyjnymi smogami zdecydowało się obniżyć podatek drogowy na samochody z katalizatorami spalin .
(1.1) smog fotochemiczny / londyński
smogowy
(1.1) < → dym + mgła
(1.1) Zwykle w liczbie pojedynczej.
angielski: (1.1) smog czeski: (1.1) smog duński: (1.1) smog hiszpański: (1.1) esmog francuski: (1.1) smog niemiecki: (1.1) Smog norweski (bokmål): (1.1) smog norweski (nynorsk): (1.1) smog nowogrecki: (1.1) αιθαλομίχλη rosyjksi: (1.1) смог szwedzki: (1.1) smog
smog ()
, , , także
rzeczownik (1.1) smog
smoggy
Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 173.
smog ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) smog
(1.1)
smogový
smog ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) smog
smogový