mandat ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) kara w postaci grzywny za wykroczenie; (1.2) uzyskane w wyborach upoważnienie do pełnienia urzędu; (1.3) administrowanie na niesamodzielnym terytorium z polecenia organizacji międzynarodowej; (1.4) terytorium podlegające mandatowi (1.3) (1.5) pismo dyplomatycznej jednostki wyższej skierowane do jednostek niższych (1.6) pisemne rozporządzenie władzy zwierzchniej (1.7) upoważnienie do pobrania sumy pieniężnej zapisane na wekslu
(1.1-7)
(1.1) Policjant wlepił mi mandat za nieprzepisowe parkowanie. (1.2) Udało mi się! Zdobyłem mandat poselski. (1.1-2) Przewodniczący tuliszkowskiej rady złapany z promilami. Odda mandat za mandat?www.przegladkoninski.pl (1.3) Po I wojnie światowej kolonie niemieckie i niektóre części Imperium Osmańskiego zostały objęte mandatami Ligi Narodów (…) (1.4) Tereny położone na zachód od rzeki Jordan pozostały jako Mandat Palestyny pod bezpośrednimi rządami brytyjskimi.
mandatariusz , mandatariuszka mandacik mandatowy, mandatoryjny
→ zlecenie
angielski: (1.1) ticket; (1.2) mandate; (1.3) mandate arabski: (1.1) غرامة baskijski: (1.1) isun białoruski: (1.1) штраф ; (1.2) мандат ; (1.3) мандат bułgarski: (1.2) мандат ; (1.3) мандат czeski: (1.1) pokuta ; (1.3) mandát duński: (1.1) bøde esperanto: (1.1) mandato francuski: (1.1) amende ; (1.2) mandat ; (1.3) mandat hiszpański: (1.1) multa ; (1.3) mandato kataloński: (1.1) multa litewski: (1.1) bauda nowogrecki: (1.1) πρόστιμο rosyjski: (1.1) штраф ; (1.2) мандат ; (1.3) мандат ukraiński: (1.1) штраф węgierski: (1.1) pénzbírság; (1.2) mandátum włoski: (1.1) multa ; (1.2) mandato ; (1.3) mandato ; (1.4) mandato
mandat ()
(1)
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) mandat
(1) mandat, mandats
(1.1) mandat impératif → mandat imperatywny
mandant
mandat ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) mandat
mandat ()
maondat
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) mandat (np. poselski) (1.2) upoważnienie, pełnomocnictwo