wróżka ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kobieta przepowiadająca przyszłość (1.2) baśniowa postać czyniąca czary; (1.3) wróżbaRadosław Grześkowiak, Ewa Nawrocka, Bolesław Oleksowicz, Stanisław Rosiek, Między tekstami 2. Renesans. Barok. Oświecenie (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2005, s. 35.
(1)
(1.1) Mężczyzna odwiedził wróżkę, aby dowiedzieć się trochę o przyszłości.
(1.1) wróżbiarka, wróżbitka, ciota (1.2) czarodziejka
wróż , wróżbiarz , wróżbita , wróżba , wróżbiarka , wróżbitka , wróżbiarstwo , wróżenie wróżyć , wywróżyć wróżebny
albański: (1.2) zanë angielski: (1.1) fortuneteller; (1.2) fairy arabski: (1.1) عرافة czeski: (1.2) víla duński: (1.1) spåkone ; (1.2) fe esperanto: (1.2) feino fiński: (1.2) keijukainen, keiju francuski: (1.2) fée gruziński: (1.2) ფერია hiszpański: (1.2) hada irlandzki: (1.2) sióg islandzki: (1.2) dís japoński: (1.2) フェアリー jidysz: (1.2) פֿעע (fee) kataloński: (1.2) fada koreański: (1.2) 페어리 niemiecki: (1.2) Fee norweski (bokmål): (1.2) fe portugalski: (1.2) fada serbski: (1.2) вила szwedzki: (1.2) fe turecki: (1.2) peri włoski: (1.1) indovina , divinatrice , maga , cartomante , chiromante ; (1.2) fata