__TOC__ kurwa ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) prostytutka (1.2) kobieta prowadząca rozwiązły tryb życia (1.3) do kobiety / o kobiecie (1.4) człowiek postępujący w sposób podły lub niemoralny, łajdak, nikczemnik, sprzedający się wykrzyknik (2.1) …powtarzany jako przekleństwo, w mowie potocznej często jako przerywnik w zdaniuAndrzej Bańkowski, Słownik etymologiczny języka polskiego, t. II, Warszawa 2000, s. 860.; partykuła wzmacniająca (3.1) …występująca bezpośrednio po wyrazie, który mówca chce podkreślić (i tym samym swoje uniesienie, euforię lub rozgoryczenie)
(1.1-4) (2-3)
(1.1) Co wieczór przy szosie stoją kurwy i czekają na jakiś zarobek. (1.2) Ziemię pomierzył i głębokie morze, / Wie, jako wstają i zachodzą zorze, / Wiatrom rozumie, praktykuje komu — / A sam nie widzi, że ma kurwę w domu. (1.3) Nie będziesz mi, kurwo, mówiła, co mam robić! (1.3) Zdradziłaś, kurwo, mnie (…). (1.4) Ty kurwo! Jeszcze mi wisisz dwa baniaki, co przerżnąłeś w pokera. (2.1) Zamkniesz się, kurwa, czy nie?! (2.1) (…) Pod pociąg się podłożę / Ale nie przejedzie mnie / Bo, kurwa, jedzie po innym torze. (2.1) O kurwa, zajebali mi portfel! (3.1) Czekaj, czy ja, kurwa, czegoś nie zapomniałem z domu?
(1) kurwa jebana (1.1-3) stara kurwa (1.3) głupia kurwa
(1.1) kurwiszcze, kurwiszon, lachociąg, dziwka, wywłoka; kobieta lekkich obyczajów; kurtyzana, ladacznica, nierządnica; prostytutka (1.2) kurwiszcze, kurwiszon, dziwka, lafirynda, lampucera, latawica, ruchawica, wywłoka, zdzira; lambadziara; jawnogrzesznica, ladacznica, rozpustnica, wszetecznica (1.3) lafirynda, lampucera, szmata, wywłoka, zdzira (1.4) skurwiel, dupek, chuj (2.1) w kurwę; kuźwa, kurna, kurka wodna
(1.2) dziewica orleańska
(1.2) kobieta (1.4) człowiek
kurewstwo , kurwik , kurwica , kurwiarz , kurwiarnia , kurwienie , kurwowanie , nakurwianie , nakurwienie , podkurwianie , podkurwienie , rozkurwianie , rozkurwienie , skurwienie , wkurwianie , wkurwienie , wykurwianie , wykurwienie kurewka , kurwiątko kurwisko , kurwiszon , kurwiszonek , kurwiszcze kuźwić, kurwić , kurwować , nakurwiać , nakurwić , podkurwiać , podkurwić , rozkurwiać , rozkurwić , skurwić , wkurwiać , wkurwić , wykurwiać , wykurwić kurewski, podkurwiony, skurwiały, skurwiony, wkurwiający, wkurwiony wykurwiście, kurewsko
chuj kurwa • do kurwy nędzy • iść na kurwy / chodzić na kurwy / pójść na kurwy • kurwa kurwie łba nie urwie • kurwa (moja, twoja, jego, jej, nasza, wasza, ich) mać • męska kurwa • na pełnej kurwie • ożeż kurwa • potrzebny jak kurwie majtki • rzucać kurwami
Według Zbigniewa Gołąba językowa pożyczka kentumowa. Od *kury/kurъv-a = „prostytutka, nierządnica”, drugą postać poświadczają wszystkie języki słowiańskie, już w języku cerkiewnym redakcji serbskiej kurъva. Gołąb za Wiktorem Władymirowiczem Martynowem zestawia wyraz z greckim κύριος () = „potężny, pan” i staroindyjskim śṻra = „silny, bohater”, awestyjskie sūra ts.. Wszystkie formy z *K'euH = „pęcznieć, puchnąć”, w związku z tym *kury (*kourūs) mogło po prostu znaczyć „dojrzała, dorosła kobieta”Zbigniew Gołąb, O pochodzeniu Słowian w świetle faktów językowych, Kraków 2004, s.80, ISBN 83-242-0528-4.. Aleksander Brückner podsumowywał krótko: „prasłowo; wszędzie tak samo, tylko na Rusi, zamiast tego cerkiewne blad' (por. bledzin syn)”Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny, Warszawa 1957, s. 686.. Według Andrzeja Bańkowskiego to obelżywe słowo (w języku polskim zapisane po raz pierwszy w 1415 r.) często cytowane w aktach sądowych i w staropolskich kodeksach prawnych obłożone sankcjami („gdyby mać jego kurwą mianował, w takąż winę skazujemy ji być upadłym”). Starsza postać *kureẃ zachowana reliktowo w najczęściej używanym wyrażeniu „kurwie macierze syn” (1396, 98, 1404, 11, 14, 27, 28, 29, 34, 36 w rotach sądowych), gdzie formę kurwie należy interpretować jako dopełniacz rzeczownika liczby pojedynczej (nie jako przymiotnik), jak w wyrażeniu „kurwy macierze syn” (1402, 27, 33); †kury, †kurъveBańkowski stosuje znak „†” przy słowach wymarłych i bardzo prawdopodobnych, w odróżnieniu do „*” które stosuje przy formach czysto hipotetycznych. ← *kour-ū-s „kobieta niezamężna”, greckie koúra, koúrē, kóra, kórē, kṓra ts. (*kour-ā skąd też ewentualnie staro-wysoko-niemieckie huora, niemieckie Hure). Sens pejoratywny rozwinął się z wyrażenia †kurъve †matere †synъ = „syn niezamężnej matki” = „syn nieznanego ojca; bękart-wyrzutek, nie należący do rodu”. W XVI wieku „kurwa” jest zwykłą nazwą zawodowej prostytutki z licznymi derywatami.
angielski: (1.1) whore, bitch; (1.3) whore, bitch; (2.1) fuck, shit arabski: (1.1) عاهرة, مومس, زانية baskijski: (1.1) puta bułgarski: (1.2) курва ; (1.3) курва ; (2.1) ебаси chorwacki: (1.1) kurva; (2.1) jebote, kurac, sranje czeski: (1.1) kurva; (1.2) kurva; (1.3) kurva; (1.4) kurva; (2.1) kurva dolnołużycki: (1.1) hura duński: (1.1) hore ; (1.2) hore ; (1.3) hore ; (2.1) lort esperanto: (1.1) putino; (1.2) putino; (2.1) fek estoński: (1.1) hoor; (2.1) putsi, vittu, türa fiński: (1.1) huora; (2.1) vittu, paska, kyrpä francuski: (1.1) pute, putain; (1.2) pute, putain; (2.1) putain, merde górnołużycki: (1.1) kurwa ; (1.2) zlĕhanča hiszpański: (1.1) puta ; (2.1) joder, hostia, mierda islandzki: (1.1) hóra , mella , púta ; (1.3) hóra , mella , púta ; (2.1) fokk jidysz: (1.1) זונה (zojne), הור (hur), קורווע (kurwe); (1.2) זונה (zojne), הור (hur), קורווע (kurwe); (1.3) זונה (zojne), הור (hur); (2.1) קורוואַ (kurwa) niemiecki: (1.1) Hure ; (2.1) Scheiße, verfickt, ficken nowogrecki: (1.1) πουτάνα ; (1.3) πουτάνα ; (1.4) πουτάνα ; (2.1) σκατά, γαμώτο rosyjski: (1.1) блядь , курва ; (1.2) блядь ; (1.3) блядь ; (1.4) блядь ; (2.1) блядь, бля rumuński: (1.1) curvă ; (1.2) curvă ; (1.3) curvă ; (1.4) curvă ; (2.1) futu-i słowacki: (1.1) kurva; (1.2) kurva; (1.3) kurva; (1.4) kurva; (2.1) kurva słoweński: (1.1) kurba szwedzki: (1.1) hora ukraiński: (1.1) ку́рва , пові́я ; (1.2) шлю́ха ; (1.3) су́ка ; (1.4) шку́ра ; (2.1) ку́рва , су́ка , блядь ; (3.1) ку́рва , блядь węgierski: (1.1) kurva; (2.1) bassza meg włoski: (1.1) puttana ; (1.2) puttana ; (1.3) puttana ; (2.1) cazzo
kurwa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) kurwa, prostytutka (1.2) suka
kurwa ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) duszaOn-line Bergery Hausa-English Dictionary