bojaźń () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) lęk, strach, obawa (1.2) uczucie nabożnej czci połączonej z lękiem
(1.1-2)
(1.1) Cofa się przelękniony, a bojaźń mu blada / zimnem kości przeszywa i lice osiadaIliada, Pieśń III, przekład Franciszka Dmochowskiego, pl.wikisource.org. (1.2) Służcie Panu z bojaźnią i nogi Jego ze drżeniem całujciePs 2, 11-12, Biblia Tysiąclecia.
(1.1) zdjęty/przejęty bojaźnią • bez śladu bojaźni (1.2) bojaźń boża
(1.1) lęk, strach, trwoga
(1.1) odwaga, męstwo, śmiałość, zuchwałość
bojaźliwość , bojaźliwiec bojaźliwy bojaźliwie bać się
bojaźń do kupy pędzi • miłość z bojaźnią nie stoi, nie miłuje, kto się boi
→ strach, obawa, lęk
angielski: (1.1) fear, awe białoruski: (1.1) боязь bułgarski: (1.1) боязън esperanto: (1.1) timo; (1.2) timo francuski: (1.1) peur , crainte karaimski: (1.1) къоркъу, къоркъув łaciński: (1.1) timor ; (1.2) timor rosyjski: (1.1) боязнь ukraiński: (1.1) боязнь