trwoga ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) intensywny strach, przerażenie, lęk, obawa (np. przed czymś, co ma się wydarzyć) (1.2) coś strasznego, przerażającego, koszmarnego, niebezpiecznego (np. rzecz, sytuacja, pora, żywioł czy zjawisko)
(1.1-2)
(1.1) Krzyknął w nagłej trwodze. (1.1) Z trwogą i wahaniem myślała o nadchodzących zmianach.
(1.1) lęk, strach, panika (1.2) koszmar, groza, zagrożenie, horrendum
trwożyć trwożliwy, trwożny
jak trwoga, to do Boga • na trwogę
→ znoszenie czegoś, cierpienie z jakiegoś powodu, stan niepokoju; hałaśliwe zamieszanie, niepokój; przerażenie, obawa
angielski: (1.1) fear, fright, anxiety; (1.2) dreadful situation, nightmare, distress arabski: (1) قلق białoruski: (1.1) трывога ; (1.2) трывога francuski: (1.1) frayeur, angoisse, effroi rosyjski: (1.1) тревога ; (1.2) тревога suahili: (1.1) hofu szwedzki: (1.1) ängslan , ångest ; (1.2) bekymmer ukraiński: (1.1) тривога ; (1.2) тривога