nastolatek ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) chłopiec w wieku od jedenastu do dziewiętnastu lat
(2.1) od: nastolatka
(1.1)
(1.1) Skończył studia, założył rodzinę, ale wciąż był nieodpowiedzialny jak nastolatek.
(1.1) młokos, młodzieniec, efeb; młodzieńczyk, młodzic, młodzik, junosz, junosza, okrzos
(1.1) jedenastolatek, dwunastolatek, trzynastolatek, czternastolatek, piętnastolatek, szesnastolatek, siedemnastolatek, osiemnastolatek, dziewiętnastolatek
nastoletniość nastolatka nastoletni
(1.1) kalka językowa z < → naście + wiek, lataEdward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 114.; złożenie to stworzył Władysław KopalińskiAlicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 175.
Wielki słownik poprawnej polszczyzny PWN pod redakcją A. Markowskiego uznaje formę liczby mnogiej „nastolatkowie” za niepoprawną.
angielski: (1.1) teenager arabski: (1.1) مراهق baskijski: (1.1) nerabe białoruski: (1.1) падлетак bułgarski: (1.1) тийнейджър chiński standardowy: (1.1) 青少年 (qīngshàonián), 青年 (qīngnián), 少年 (shàonián) czeski: (1.1) teenager duński: (1.1) teenager esperanto: (1.1) dekkelkjarulo farerski: (1.1) tannáringur francuski: (1.1) adolescent hiszpański: (1.1) adolescente islandzki: (1.1) táningur litewski: (1.1) paauglys niemiecki: (1.1) Teenager , Jugendlicher nowogrecki: (1.1) έφηβος rosyjski: (1.1) подро́сток słoweński: (1.1) najstnik szwedzki: (1.1) tonårspojke , tonårskille , tonåring ukraiński: (1.1) пі́дліток wenedyk: (1.1) sprzedczoonik węgierski: (1.1) tinédzser włoski: (1.1) adolescente