koniunkcja ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) współwystępowanie (1.2) iloczyn logiczny, symbol odpowiadający spójnikowi „i”; (1.3) odpowiednik koniunkcji (1.2) dla dowolnej algebry Boole’a, np. koniunkcja zbiorów, koniunkcja zdarzeń (1.4) ustawienie ciał niebieskich i obserwatora w jednej linii;
(1.1-4)
(1.1) Koniunkcja wielu nieszczęśliwych przypadków. (1.2) Negacja koniunkcji to alternatywa negacji. (1.3) Koniunkcja zbiorów to inaczej iloczyn zbiorów, ich część wspólna. (1.4) Koniunkcja Merkurego, Wenus, Marsa i Jowisza z pewnością musi być bardzo ważna dla astrologów.
angielski: (1.2) conjunction; (1.3) conjunction; (1.4) conjunction baskijski: (1.2) konjuntzio; (1.3) konjuntzio; (1.4) konjuntzio bułgarski: (1.2) конюнкция duński: (1.2) konjunktion ; (1.4) konjunktion esperanto: (1.2) konjunkcio; (1.3) konjunkcio hiszpański: (1.1) conjunción ; (1.2) conjunción ; (1.3) conjunción ; (1.4) conjunción kataloński: (1.4) conjunció szwedzki: (1.4) konjunktion