norm ()
,
(1.1) od: norma
norm ()
, , ,
rzeczownik (1.1) norma, zasada, reguła
normal, normative normalize, normalise normality, normalcy, normalization, normalizer, normal
norm ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) norma (ogólnie przyjęta zasada, typowe zachowanie) (1.2) norma (dokument standaryzujący)
(1) en norm, normen, normer, normerne
(1.1) Den internationale dag mod homofobi og transfobi er en oplagt anledning til at lade eleverne diskutere normer og mangfoldighed og retten til selv at vælge sin seksualitet. → Międzynarodowy dzień przeciwko homofobii i transfobii to doskonała okazja, aby uczniowie mogli podyskutować o normach, różnorodności oraz prawie do samostanowienia o własnej seksualności. (1.2) Ifølge normen må vandmelonens stilk ikke være længere end 5 cm. → Zgodnie z normą łodyga arbuza nie może przekraczać 5 cm długości.
(1.2) standard
normalisere normal normalitet normalt
norm ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) norma
(1.1) en norm, normen, normer, normerna