oszczep ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) broń wojenna lub myśliwska, o długim drzewcu i twardym, metalowym a wcześniej kamiennym, grocie; (1.2) długi, zaostrzony pręt używany w lekkoatletyce do rzucania; (1.3) rzut oszczepem;
(1.1-2) (1.3) ,
(1.1) Na wyspie widać bitewne przygotowania. Nad brzegiem pojawiają się łucznicy i procarze. W dalszych szeregach miotacze oszczepów i ciężkozbrojni. (1.1) Książę strzelił do niego z kuszy, a następnie wypadł ku niemu z oszczepemHenryk Sienkiewicz, Krzyżacy, część III.. (1.2) Dzisiejsze oszczepy produkuje się z tworzyw sztucznych. (1.3) Czy wiesz, że on zdobył cztery złote medale w oszczepie?
(1.1) rzucać oszczepem (1.2) rzucać oszczepem • rzut oszczepem
(1.1) dzida, włócznia, pika
oszczepisko , oszczepnik , oszczepniczka oszczepowaty, oszczepowy
angielski: (1.1) javelin, spear; (1.2) javelin baskijski: (1.1) xabalina; (1.2) xabalina białoruski: (1.1) кап'ё ; (1.2) кап'ё duński: (1.1) spyd ; (1.2) spyd esperanto: (1.1) ponardego, ĵetlanco francuski: (1.1) javelot ; (1.2) javelot hiszpański: (1.1) jabalina ; (1.2) jabalina interlingua: (1.1) lancea kataloński: (1.1) javelina ; (1.2) javelina łaciński: (1.1) sparus niemiecki: (1.1) Speer nowopruski: (1.1) kellin rumuński: (1.2) suliță staroegipski: (1.1) (nsywt) staropruski: (1.1) kelian suahili: (1.1) mkuki szwedzki: (1.1) spjut ; (1.2) spjut ; (1.3) spjutkastning ukraiński: (1.1) спис