zawieszenie broni ()
, ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj nijaki (1.1) umówione zaprzestanie walk przez wszystkie strony na wszystkich frontach;
(1.1) ,
(1.1) Umysły, trzeźwiej zapatrujące się na rzeczy, uważały pokój amieński jedynie za zawieszenie broniKarol Lewald, Historya XIX wieku na podstawie źródeł i najnowszych opracowań, s. 41, nakład „Prawdy”, Warszawa 1888.. (1.1) Rebelianci zgodzili się na zawieszenie broni, podczas gdy toczyły się rozmowy pokojowe.
(1.1) rozejm
zawieszenie broni nie oznacza pokoju, lecz jedynie przerwanie walk, które może być tylko tymczasowe, ale może również być zapowiedzią pokoju.
angielski: (1.1) armistice, ceasefire arabski: (1.1) وقف إطلاق نار czeski: (1.1) příměří duński: (1.1) våbenhvile , våbenstilstand fiński: (1.1) aselepo francuski: (1.1) trêve , armistice , cessez-le-feu hiszpański: (1.1) tregua , armisticio interlingua: (1.1) tregua, armistitio niemiecki: (1.1) Waffenstillstand norweski (bokmål): (1.1) våpenhvile / norweski (nynorsk): (1.1) våpenkvile , våpenkvild nowogrecki: (1.1) ανακωχή , εκεχειρία rosyjski: (1.1) перемирие słowacki: (1.1) prímerie szwedzki: (1.1) stillestånd węgierski: (1.1) fegyverszünet