lejce () ,
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga (1.1) rzemienne pasy służące do kierowania koniem (1.2) prawo jazdy
(1.1-2) lejc;
(1.2) Od kiedy straciłem lejce za przekroczenie prędkości w zabudowanym, muszę jeździć do pracy autobusem.
(1.1) wodze, cugle; lec; lecka,
źródłosłów dla znaczenie 1.2 używa się głównie w kontekście utraty bądź rzadziej zdobycia prawa jazdy
duński: (1.1) tømme interlingua: (1.1) brida, redina jidysz: (1.1) לייצע kaszubski: (1.1) lécczi łaciński: (1.1) habena niemiecki: (1.1) Zügel rosyjski: (1.1) вожжи ukraiński: (1.1) віжки wilamowski: (1.1) łaetsułn , łaetcułn , łȧtsułn , łȧtcułn