zakończenie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) ostatnia część jakiejś czynności, działań, opowieści, utworu literackiego, muzycznego, filmu (1.3) wystający fragment jakiegoś przedmiotu (1.4) fizyczny punkt, w którym abonent otrzymuje dostęp do publicznej sieci telekomunikacyjnej;
(1.1-4)
(1.1) Zakończenie budowy było o wiele trudniejsze niż jej rozpoczęcie. (1.2) Ten kryminał ma zaskakujące zakończenie. Nigdy nie zgadniesz, kto zabił! (1.3) Nikotyna poraża ruchowe zakończenia nerwowe. (1.4) Zakończenie sieci identyfikuje się za pomocą konkretnego adresu sieciowego. zakończenie +
(1.1) zakończenie zadania / projektu / kariery / budowy / leczenia / roku szkolnego (1.2) szczęśliwe zakończenie • zakończenie utworu / książki / opowiadania (1.3) zakończenie aksonu • zakończenie nerwowe / wentylacyjne (1.4) zakończenie sieci
(1.1) sfinalizowanie, ukończenie, zwieńczenie, meta (1.2) finał, zwieńczenie, finisz, kropka nad i, końcówka, koniec (1.3) końcówka, koniec, koniuszek
(1.1) rozpoczęcie (1.2) rozpoczęcie, początek
kończenie , zakańczanie , końcówka zakończyć, zakańczać, kończyć, dokończyć końcowy, zakończony znaleźć zakończenie w sądzie / u prokuratora, itp.
angielski: (1.1) end, completion, surcease; (1.2) end, ending, finale, epilogue; (1.3) ending; (1.4) network termination, NT arabski: (1.1) إنتهاء , نهاية ; (1.2) إنتهاء duński: (1.2) slutning ; (1.3) ende esperanto: (1.1) fino; (1.2) fino; (1.3) finaĵo, fino; (1.4) retfino, fino niemiecki: (1.2) Ende , Schluss ; (1.3) Ende osmański: (1.2) صوڭ / صڭ (son), آخرت (âhiret); (1.3) اوج (uc) rosyjski: (1.1) оконча́ние , заверше́ние ; (1.2) оконча́ние , заверше́ние , концо́вка, фина́л ; (1.3) коне́ц ukraiński: (1.1) закінчення ; (1.2) закінчення ; (1.3) закінчення