słoik ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) szklany, najczęściej walcowaty pojemnik z zakrętką lub nakrywką służący do przechowywania substancji płynnych lub półpłynnych (1.2) zawartość lub pojemność słoika (1.1) rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) osoba tymczasowo mieszkająca w Warszawie
(1.1-2)
(1.1) Półki w pracowni czarownika wypełnione były zakurzonymi słoikami z czymś zielonkawym. (1.1) Sabina zakupiła słoik majonezu i dwa słoiki dżemu. (1.2) — Ile oliwek mam dodać do sałatki? — Około pół słoika. (2.1) Marta jest słoikiem. Tak rodowici mieszkańcy stolicy nazywają przyjezdnychz Internetu. (2.1) Słoiki przy okazji wszystkich świąt, dni wolnych i urlopów jadą do domu, by potem wrócić z torbami pełnymi jedzenia.
(1.1) stłuc słoik • zakręcić / odkręcić słoik
(1.1)
słoiczek , słoikowanie , zasłoikowanie słój słoikować , zasłoikować słoikowy, słojowy
angielski: (1.1) jar białoruski: (1.1) банка białoruski (taraszkiewica): (1.1) слоік bułgarski: (1.1) буркан duński: (1.1) krukke , glaskrukke estoński: (1.1) purk, klaaspurk; (1.2) purk francuski: (1.1) pot , pot-Mason , pot Mason , bocal hiszpański: (1.1) tarro , bote kaszubski: (1.1) skło nowogrecki: (1.1) βάζο (γυάλινο) rosyjski: (1.1) банка serbski: (1.1) тегла szwedzki: (1.1) glasburk turecki: (1.1) kavanoz ukraiński: (1.1) банка, слоїк węgierski: (1.1) korsó wietnamski: (1.1) chai wilamowski: (1.1) wek włoski: (1.1) arbanella , barattolo