stracenie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) egzekucja, wykonanie kary śmierci; kara śmierci
(1.1) , (1.2)
(1.1) Idę poćwiczyć — mam miesiąc na stracenie nadmiaru tłuszczu. (1.2) Stracenie więźnia wstrząsnęło opinią publiczną.
(1.1) strata, utracenie, utrata (1.2) egzekucja
(1.1) odzyskanie, zyskanie, niestracenie
strata , tracenie , straceniec , bezstratność stracić , tracić stracony, stratny stratnie
nie mieć nic do stracenia • na stracenie (np. iść na stracenie: w sposób straceńczo/szaleńczo odważny, nie licząc się z konsekwencjami) • jak na stracenie od stracić
angielski: (1.1) loss; (1.2) execution, capital punishment