dyszel ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) drąg łączący przednią część wozu, sań, bryczki itp. z zaprzęgiem konnym lub ciągnikiem;
(1.1)
(1.1) Obok dwóch kolejarzy ciągnęło za zakończony rozdwojonym uchwytem dyszel małej platformy, z którą poturkotali do wagonu pocztowegoWłodzimierz Kłaczyński, Miejsce, tom I i II, Korso. Krawędź wieku, 2005..
jechać / podróżować rzemiennym dyszlem • mieć długi dyszel
angielski: (1.1) thill, shaft baskijski: (1.1) endaitz białoruski: (1.1) дышаль czeski: (1.1) oj , ojnice duński: (1.1) trækstang esperanto: (1.1) timono hiszpański: (1.1) timón (del carro) jidysz: (1.1) דישעל (diszel) niemiecki: (1.1) Deichsel nowogrecki: (1.1) ρυμός , τιμόνι rosyjski: (1.1) дышло rumuński: (1.1) tânjală ukraiński: (1.1) дишель , дишло węgierski: (1.1) kocsirúd wilamowski: (1.1) daeisuł , dȧjsuł , dajsuł