bryczka ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) lekki powóz konny bez zadaszenia, z miękkim siedzeniem z tyłu i miejscem dla woźnicy z przodu; (1.2) samochód, najczęściej nowoczesny, godny podziwu
(1.1-2)
(1.1) Magda i Rafał zajechali do ślubu bryczką. (1.2) Marcin kupił niezłą bryczkę.
(1.2) niezła bryczka
bryczuszka bryka bryczkowy brykać
od < Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 220.
(1.1)
angielski: (1.1) sulky, wagonette białoruski: (1.1) брычка bułgarski: (1.1) бричка czeski: (1.1) bryčka jidysz: (1.1) וועגעלע (wegele), בריקע (brike) kaszubski: (1.1) briczka niemiecki: (1.1) Britschka rosyjski: (1.1) бричка słowacki: (1.1) brička ukraiński: (1.1) бричка węgierski: (1.1) bricska wilamowski: (1.1) bryćka , kolas