blef () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) taktyka mająca na celu wprowadzenie w błąd innych uczestników gry; sugerowanie, że ma się mocniejsze karty niż w rzeczywistości (1.2) celowe wprowadzenie kogoś w błąd, próba zaskoczenia, onieśmielenia kogoś poprzez stworzenie pozorów, że ma się przewagę, jakieś poważne atuty przeciwko komuś lub czemuś
(1.1-2)
(1.1) Darek nie miał wielkiego szczęścia w kartach, ale był mistrzem blefu. (1.2) Informacja o tym, że wylecimy z pracy, jeśli nie zdobędziemy tego kontraktu, okazała się blefem.
(1.2) posługiwać się blefem
blefiarz , blefowanie blefować
inna pisownia bluff
angielski: (1.1) bluff białoruski: (1.1) блеф ; (1.2) блеф bułgarski: (1.1) блъф ; (1.2) блъф duński: (1.2) bluff , bluf esperanto: (1.1) blufo; (1.2) blufo interlingua: (1.1) bluff jidysz: (1.1) בלאָף (blof); (1.2) בלאָף (blof)