peruka ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) cudze lub sztuczne włosy przystosowane do zakładania na głowę;
(1.1)
(1.1) Wicher zerwał jej z głowy perukę.
(1.1) nosić perukę
(1.1) peruczka, treska, tupet
perukarstwo , perukarz , półperuka , perukowiec peruczka perukarski, perukowy, peruczkowy
(1.1) Edward Łuczyński, Jolanta Maćkiewicz, Językoznawstwo ogólne. Wybrane zagadnienia, wyd. II rozszerzone i uzupełnione, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2002, s. 118
albański: (1.1) parukë angielski: (1.1) wig arabski: (1.1) شعر, باروكة baskijski: (1.1) ileorde bułgarski: (1.1) перука duński: (1.1) paryk esperanto: (1.1) peruko fiński: (1.1) peruukki francuski: (1.1) perruque grenlandzki: (1.1) nujaasat hiszpański: (1.1) peluca japoński: (1.1) 鬘 (かつら, katsura / かずら, kazura) jidysz: (1.1) פּאַרוק (paruk), (noszona przez zamężne Żydówki) שייטל (szejtl) kataloński: (1.1) perruca niemiecki: (1.1) Perücke norweski (bokmål): (1.1) parykk norweski (nynorsk): (1.1) parykk nowogrecki: (1.1) περούκα szwedzki: (1.1) peruk ukraiński: (1.1) перука włoski: (1.1) parrucca