bek ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) odgłos beczenia zwierząt (1.2) głośny płacz (1.3) (1.4) żarówka rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) obrońca w drużynie sportowej (2.2) członek bojówki
(3.1) od: beka
(1.1-2) (2.1)
(1.1) Na łące słychać było głośne beki owiec. (1.2) Najskuteczniejszą obroną maluchów jest zawsze wielki bek w obecności dorosłych. (1.3) Beki przy obcych ludziach są jeszcze bardziej niekulturalne.
(1.2) ryk, płacz, wycie (1.4) łampoczka
bekowisko , beczenie , bekanie beczeć , bekać , beknąć bekliwy, zabeczany
(1.4)
rumuński: (1.1) behăit
bek ()
rzeczownik (1.1) dziób
bek ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) pomocnik
bek ()
(1.1) dziób, dziobać
beko, bekfluto, cikoniobeko, ĉapobeko, gasbeko, flavbekulo, krucbekulo, mallongbeka beki, kunbekiĝi
bek ()
czasownik (1.1) ślubować, obiecywać, przyrzekaćLorrain, J. Herbert, Dictionary of the Lushai language, Calcutta: Asiatic Society, 1940. xiv. (Bibliotheca Indica, 261)
bek ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) strumyk
zapożyczenie ze (/), ze (), z , z ; dalsza etymologia niepewna, być może z ,
bek ()
beḱḱ • bekier
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) piekarz
(1.1) bek; bekja
bekjeryn , bekjerȧj
(1.1) zobacz też: Indeks:Wilamowski - Zawody