__TOC__ ske ()
•
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) łyżka czasownik (2.1) dziać się, zdarzać się, stać się
(1.1) en ske, skeen, skeer, skeerne (2.1) at ske, sker, skete, (være) sket
(1.1) Jeg spiser udelukkende med forgyldte skeer. → Jadam wyłącznie pozłacanymi łyżkami. (2.1) Det kan ikke ske igen! → To nie może się zdarzyć ponownie!
(2.1) foregå, forekomme
(2.1) sket er sket
(1.1) (2.1)
ske ()
czasownik (1.1) zdarzyć się
ske ()
czasownik (1.1) dziać się, zdarzać się, stać się, mieć miejsce
(1.1) att ske, sker, skedde, skett, ske!
(1.1) All rökning ska ske utomhus. → Każde palenie musi mieć miejsce na zewnątrz.