zakon () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) organizacja religijna osób duchownych lub świeckich związanych ślubami, działająca według ścisłych reguł, realizująca określone przez Kościół cele religijne, gospodarcze, polityczne lub militarne; (1.2) wiara, wyznanie, religia (1.3) Pismo Święte (Stary i Nowy Testament), słowo boże (1.4) świątobliwość, bogobojność, religijność (1.5) powinność prawna bądź moralna (1.6) stan prawny, zawód, położenie (np. małżeński, wdowi, dworski) (1.7) prawo ogłoszone przez MojżeszaKazimierz Bukowski, Biblia a literatura polska, WSiP, Warszawa 1984, s. 100.
(1.1-2) (1.3-7)
(1.1) Benedyktyni to najstarszy zakon mnisi. Założony został w 529 roku przez św. Benedykta z Nursji.
(1.1) zakon męski / żeński • zakon rycerski • zakon kawalerów mieczowych • zakon krzyżacki / krzyżowy / niemiecki • zakon joannitów • trzeci zakon • zakon klauzurowy • zakon kontemplacyjny • zakon żebraczy / żebrzący • zakon kaznodziejski • zakon franciszkanów / benedyktynów / kapucynów / cystersów / … • iść / pójść do zakonu
(1.1) kongregacja, konwent, klasztor, zgromadzenie zakonne
(1.1) zakonnik, zakonnica, rycerz zakonu, dama zakonu, mnich, mniszka
zakonodawca , zakonnik , zakonnica ; zakonnictwo , zakonność pozakonny, zakonny; zakonowy, zakonniczy zakonnie, zakonno, zakonniczo
angielski: (1.1) order baskijski: (1.1) ordena białoruski: (1.1) ордэн bułgarski: (1.1) орден duński: (1.1) orden esperanto: (1.1) ordeno hiszpański: (1.1) orden łotewski: (1.1) ordenis niemiecki: (1.1) Orden nowopruski: (1.1) urdens rosyjski: (1.1) орден szwedzki: (1.1) orden ukraiński: (1.1) орден wilamowski: (1.1) zokün
zakon ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) zwyczaj / zwyczaje
zakonshëm zakonisht
<
zakon ()
rzeczownik (1.1) prawo
zakon ()
rzeczownik (1.1) prawo