dłużnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba lub instytucja zobowiązana do zwrotu długu (w formie pieniężnej lub rzeczowej) wierzycielowi; (1.2) osoba mająca wobec kogoś moralne zobowiązania
(1.1-2)
(1.1) Jeśli dłużnicy nadal będą zalegać mi ze spłatami, to w końcu ja sam nie będę miał czym zapłacić rachunków. (1.2) Dziękuję ci za pomoc, jestem twoim dłużnikiem.
(1.1) dłużnik wekslowy • dłużnik solidarny
(1.1) wierzyciel
zadłużać/zadłużyć dług dłużniczka dłużny
angielski: (1.1) debtor baskijski: (1.1) zordun białoruski: (1.1) даўжнік bułgarski: (1.1) длъжник , дебитор ; (1.2) длъжник czeski: (1.1) dlužník duński: (1.1) debitor , skyldner ; (1.2) skyldner esperanto: (1.1) ŝuldanto, debitoro francuski: (1.1) débiteur hiszpański: (1.1) deudor interlingua: (1.1) debitor jidysz: (1.1) בעל־חובֿ (bal-chojw) kataloński: (1.1) deutor niemiecki: (1.1) Schuldner norweski (bokmål): (1.1) skyldner ; (1.2) skyldner norweski (nynorsk): (1.1) skuldnar , skyldnar nowogrecki: (1.1) οφειλέτης , χρεώστης ; (1.2) οφειλέτης , χρεώστης rosyjski: (1.1) должник sanskryt: (1.1) ऋणिन् słowacki: (1.1) dlžník szwedzki: (1.1) gäldenär ukraiński: (1.1) боржник węgierski: (1.1) adós wilamowski: (1.1) siuldmon , šułtmōn , siułdmaon