__TOC__ procurer ()
rzeczownik (1.1) nabywca (1.2) dostarczyciel (1.3) stręczyciel
procure procurement
procurer ()
czasownik przechodni (1.1) dostarczać, dostarczyć, zapewniać, zapewnić (1.2) powodować, spowodować, wywoływać, wywołać (1.3) osiągać, osiągnąć czasownik zwrotny se procurer (2.1) wystarać się, załatwić sobie
(1.1-3) procur|er, avoir procuré; (2.1) se procur|er, s'être procuré;
(1.1) procurer qqch à qqn → załatwić coś komuś (1.2-3) procurer qqch/qqn
(1.1) donner, fournir, pourvoir, assurer (1.2) causer, occasionner (2.1) acquérir, trouver
procureur