supinum ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) szwedzkie supinum (służące do tworzenia czasu teraźniejszo-przeszłego (perfekt) oraz zaprzeszłego (pluskvamperfekt)), imiesłów przeszły
(1.1) ett supinum, supinumet; supinum, supinumen
(1.1) verbform
złożenie rzeczownikowe supinumform
Historycznie szwedzkie supinum było imiesłowem biernym czasu przeszłego (perfektparticip) rodzaju nijakiego.Aleksander Szulc, Gramatyka dydaktyczna języka szwedzkiego, 1992, s. 116. Następnie rozwinęło się ono w formę, nabierając (czasem) innej końcówki, którą obecnie nazywa się supinum i która służy jedynie do tworzenia czasów przeszłych: teraźniejszo-przeszłego (perfekt) i zaprzeszłego (pluskvamperfekt), nie mając samoistnego znaczenia. We wszystkich innych językach germańskich do tego celu służy imiesłów bierny czasu przeszłego.