idiolekt () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zbiór indywidualnych cech mowy danego rozmówcy; (1.2) zbiór indywidualnych cech języka danego dzieła literackiego
(1.1-2)
(1.1) Możemy powiedzieć, że idiolekt jest językiem (lektem) konkretnej (pojedynczej) osobyF. Grucza, O języku, językach i lingwistyce, dostęp 27.01.2019.
(1.1) język osobniczy, język indywidualny, mowa jednostkowa (1.2) idiostyl
(1.1-2) lekt, odmiana językowa
(1.1-2) dialekt, język
idiolektalny, idiomatyczny
Katarzyna Malinowska, „Blogaskowy fejm”, czyli o języku blogerów modowych, w: Socjolekt, idiolekt, idiostyl. Historia i współczesność pod red. Urszuli Sokólskiej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok 2017, s. 170.
angielski: (1.1) idiolect baskijski: (1.1) idiolekto bułgarski: (1.1) идиолект chorwacki: (1.1) idiolekt czeski: (1.1) idiolekt duński: (1.1) idiolekt francuski: (1.1) idiolecte hiszpański: (1.1) idiolecto indonezyjski: (1.1) idiolek kataloński: (1.1) idiolecte niemiecki: (1.1) Idiolekt norweski (bokmål): (1.1) idiolekt norweski (nynorsk): (1.1) idiolekt / nowogrecki: (1.1) ιδιόλεκτο , ιδιόλεκτος serbski: (1.1) идиолект słowacki: (1.1) idiolekt słoweński: (1.1) idiolekt
idiolekt ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) idiolekt
(1.1) individualni govor, individualni jezik
(1.1) idiom, jezični varijetet
(1.1) dijalekat, dijalekt, jezik
idiolekt ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) idiolekt
(1.1)
idiolekt ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) idiolekt