__TOC__ forgifte ()
czasownik przechodni (1.1) truć, otruć (1.2) zatruć, zatruwać
(1.1) at forgifte, forgiftede, forgiftet
(1.1) Den onde heks forsøgte at forgifte den unge prins med en forgiftet pære. → Zła czarownica próbowała otruć młodego księcia zatrutą gruszką. (1.2) Den onde heks forsøgte at forgifte den unge prins med en forgiftet pære. → Zła czarownica próbowała otruć młodego księcia zatrutą gruszką.
forgiftning , gift forgiftning giftig
forgifte ()
czasownik (1.1) otruć (1.2) zatruć
forgifte ()
czasownik (1.1) otruć (1.2) zatruć
(1.1) forgifta