trzepak ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) konstrukcja składająca się z dwóch słupków z poprzeczką, służąca do przewieszania dywanów i innych rzeczy trzepanych z kurzu; (1.2) trzepaczkaAnna Kostecka-Sadowa, Wybrane tendencje słowotwórcze w polszczyźnie południowokresowej na przykładzie Mościc i okolic. (Uwagi o zjawiskach słowotwórczych w języku południowokresowych Polaków), „Socjolingwistyka”, t. XXVII, s. 155. rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) o człowieku szybko mówiącym lub roztrzepanym, zakręconym
(1.1) (2.1)
(1.1) Anka jest na podwórku, robi fikołki na trzepaku.
(1.1) ,
trzepacz /, trzepaczka , trzepanie , zatrzepanie , trzepot , trzepotanie , zatrzepotanie , wytrzepywanie , wytrzepanie , wytrzepotanie , trzepotliwość trzepać , zatrzepać , trzepotać , zatrzepotać , wytrzepywać , wytrzepać , wytrzepotać trzepotliwy, trzepakowy trzepotliwie
(1.1-2)
(1.2) angielski: (1.1) carpet hanger, carpet beating rack, carpet beating stand czeski: (1.1) klepadlo niemiecki: (1.1) Teppichstange, Klopfstange