kuć ()
,
czasownik (1.1) bić młotkiem metal nadając mu kształt (1.2) bijąc młotem w dłuto robić wgłębienie (1.3) zakładać koniowi podkowy (1.4) robić coś po rzemieślniczemu, z wysiłkiem, zwłaszcza ucząc się (1.5) okuwać, zakuwać w coś, czymś (1.6) przykuwać do czegoś (1.7) stukać, uderzać, kołatać (1.8) knuć, planować (1.9) uczyć się na pamięć rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) od: kuczer wykrzyknik (3.1)
(1.1-8) (2.1)
(1.1) Kowal kuje nam stylowe kraty do okien. (1.2) Robotnik kuje dziurę w ścianie. (1.3) Dziś u kowala kujemy naszą szkapę. (1.4) Jacek kuje przed jutrzejszą klasówką. (2.1) Dawniej, gdy kupowano węgiel, zamawiano kucia z wozem.
(1.1) kuć na gładko • kuć na zimno
(1.9) zakuwać (2.1) kuczer, furman, woźnica, wozak
(1.1-8) kucie , kujon , kujonka , kowal , kowalicha , kowalik , kuźnia , kuczer , kujonienie , kujownia kować, wykuć, wykuwać, odkuć, odkuwać, zakuć, zakuwać, przykuć, przykuwać, okuć, okuwać, obkuć się, kujonić
konia kują, żaba nogę podstawia • kuj żelazo, póki gorące • kuty na cztery nogi • rozkłada ją (miłość), jak złotą blachę, gdy się kuje • w Pacanowie kozy kują
(1.5) (1.6) (1.7) (2.1) angielski: (1.1) forge bułgarski: (1.1) кова; (1.3) кова duński: (1.1) smede szwedzki: (1.1) smida ukraiński: (1.1) кувати włoski: (1.1) forgiare; (1.3) ferrare