έδαφος ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) teren, terytorium (1.2) ziemia, grunt, gleba (1.3) grunt, teren, podstawa, zasada, pole
(1) N47: εδάφους; εδάφη, εδαφών
(1.2) 1. άγονο, 2. γόνιμο, 3. εύφορο → gleba / ziemia 1. nieurodzajna, 2. urodzajna, 3. żyzna (1.2) προσωπικό εδάφους → personel naziemny • πύραυλος εδάφους-εδάφους → rakieta ziemia-ziemia • πύραυλος εδάφους-αέρος → rakieta ziemia-powietrze • συνοδός εδάφους → hostessa (1.3) προετοιμάζω το έδαφος → przygotować grunt
(1.1) έκταση (1.2) χώμα, γη
εδαφιαίος, εδαφικός εδάφιο, εδαφολογία
(1.3) κερδίζω έδαφος → zyskiwać poparcie, robić postępy, zdobywać teren • χάνω έδαφος → tracić poparcie (édafos)