dopełnienie () , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) (1.2) część dopełniająca całość (1.3) część zdania oznaczająca przedmiot wykonywanej czynności; (1.4) zbiór elementów nie należących do danego zbioru;
(1.1) ; (1.2-4)
(1.3) W zdaniu „Chłopiec czyta książkę”, wyraz „książkę” występuje w funkcji dopełnienia.
(1.2) uzupełnienie
(1.3) dopełnienie bliższe, dopełnienie dalsze
dopełnianie , dopełniacz , dopełnianka , dopełniciel dopełniać , dopełnić
(1.3) dopełnienie bliższe • dopełnienie dalsze
angielski: (1.3) (grammatical) object; (1.4) complement białoruski: (1.1) дапаўненне ; (1.2) дапаўненне ; (1.3) дапаўненне duński: (1.3) objekt esperanto: (1.3) objekto estoński: (1.3) sihitis, objekt francuski: (1.3) complément d'objet; (1.4) complémentaire łaciński: (1.3) obiectus niemiecki: (1.1) Erfüllung ; (1.2) Ergänzung ; (1.3) Objekt ; (1.4) Komplement norweski (bokmål): (1.3) objekt norweski (nynorsk): (1.3) objekt nowogrecki: (1.1) συμπλήρωμα ; (1.2) συμπλήρωμα ; (1.3) αντικείμενο ; (1.4) συμπλήρωμα polski język migowy: rosyjski: (1.3) дополнение , обьект ; (1.4) дополнение