wystarczyć ()
,
czasownik nieprzechodni dokonany ( wystarczać) (1.1) być w odpowiedniej ilości lub liczbie do wykonania jakiejś czynności, nie zabraknąć (1.2) stać się dostatecznym powodem czegoś () (1.3) zastąpić kogoś lub coś, spełnić czyjąś rolę
(1.1-3)
(1.1) Miejsc w autokarze wystarczyło dla wszystkich – każdy mógł usiąść. (1.1) W praktyce przyznana premia może wystarczyć na pokrycie dużej części kosztów związanych z wykupieniem mieszkania na własność. (1.2) Wystarczy, że się uśmiechniesz, a wszyscy milej na ciebie patrzą. (1.2) Wystarczyło półtora roku temu ze mną porozmawiać zamiast się głupkowato bawić w ciuciubabkę. (1.3) Kiedy Ania chodziła z Rafałem, wystarczył jej za wszystkie koleżanki.
(1.1) starczyć;
(1.1) braknąć, zabraknąć
wystarczanie , wystarczalność wystarczać wystarczalny, wystarczający wystarczająco, niewystarczająco
angielski: (1.1) suffice arabski: (1.1) كفى chiński standardowy: (1.1) 够 (gòu); (1.2) 够 (gòu) czeski: (1.1) stačit dolnołużycki: (1.1) dosegaś duński: (1.1) række esperanto: (1.1) sufiĉi hiszpański: (1.1) bastar interlingua: (1.1) sufficer, bastar islandzki: (1.1) duga, nægja; (1.2) duga, vera nóg; (1.3) duga kataloński: (1.1) bastar niemiecki: (1.1) ausreichen; (1.2) es reicht … aus nowogrecki: (1.1) αρκώ polski język migowy: rosyjski: (1.1) хватить; (1.2) хватить szwedzki: (1.1) räcka, räcka till, förslå ukraiński: (1.1) ви́стачити