kancelaria ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) komórka organizacyjna zajmująca się pismami urzędowymi; (1.2) pokój, w którym pracownicy zajmują się sprawami administracyjnymi (1.3) pracownicy kancelarii (1.1) (1.4) dokumenty zgromadzone w kancelarii (1.1) (1.5) miejsce urzędowania kanclerza
(1)
(1.2) W kancelarii parafialnej proboszcz zapytał się, jak chcą dać na imię dziecku.
(1.2) kancelaria notarialna • kancelaria parafialna • kancelaria sejmu (1.5) kancelaria monarsza
(1.1) biuro (1.2) sekretariat
kanclerz , kanclerzyna , kanclerzanka , kancelista kancelaryjny, kanclerski
< Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138.
angielski: (1.1) office, kancelaria ambasadora, konsula: chancellery białoruski: (1.1) канцылярыя ; (1.2) канцылярыя niemiecki: (1.1) Kanzlei polski język migowy: słowacki: (1.1) kancelária wilamowski: (1.1) kanclaei ,kanclȧj , kansylaj ; (1.2) kanclaei , kanclȧj , kansylaj