cenotaf ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) symboliczny grób, niezawierający ciała, stawiany w przypadku nieznalezienia ciała lub w celu upamiętnienia bohaterstwa zmarłego, często w miejscu jego śmierci;
(1.1)
(1.1) W czasach nowożytnych spotyka się cenotafy świętych, postaci historycznych, np. św. Wojciecha w kształcie tumby w katedrze w Gnieźnie, ustawiony obok relikwiarza.
(1.1) cenotaf +
(1.1) wybudować / postawić / wznieść cenotaf • upamiętnić cenotafem kogoś / coś
(1.1) kenotaf, kenotafium
kenotaf , kenotafium cenotaficzny
(1.1) < (kenotáphion), (kenós) → pusty, (táphos) → grób
angielski: (1.1) cenotaph chiński standardowy: (1.1) 纪念碑 esperanto: (1.1) cenotafo francuski: (1.1) cénotaphe gruziński: (1.1) კენოტაფი hebrajski: (1.1) אנדרטה hiszpański: (1.1) cenotafio ido: (1.1) cenotafio interlingua: (1.1) cenotaphio japoński: (1.1) 慰霊碑 kataloński: (1.1) cenotafi luksemburski: (1.1) kenotaph łaciński: (1.1) cenotaphium niderlandzki: (1.1) cenotaaf niemiecki: (1.1) Kenotaph , Zenotaph norweski (bokmål): (1.1) kenotaf nowogrecki: (1.1) κενοτάφιο portugalski: (1.1) cenotáfio rosyjski: (1.1) кенотаф rumuński: (1.1) cenotaf szwedzki: (1.1) kenotaf turecki: (1.1) anıt mezar węgierski: (1.1) kenotáfium włoski: (1.1) cenotafio