wesołość () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wesoły nastrój, dobra atmosfera; radość, beztroska
(1.1)
(1.1) Anegdota opowiedziana przez Darka wywołała wybuch wesołości.
(1.1) tryskać wesołością • wesołość kogoś ogarnia • młodzieńcza wesołość • wybuch wesołości • ogólna wesołość
(1.1) radość
weselnik , wesołkowatość , wesołek , wesele weselić, poweseleć wesoły, wesołkowaty, wesół wesoło
Liczba mnoga w tabeli odmiany została podana za Słownikiem gramatycznym języka polskiego. Inne słowniki (np.: Uniwersalny słownik języka polskiego) odnotowują, że rzeczownik ten nie tworzy liczby mnogiej. Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego zawiera dopisek: „dziś ”. Autorzy Wielkiego słownika języka polskiego, podając pełną odmianę, stwierdzają: „zwykle ”.
angielski: (1.1) cheerfulness, hilarity, jollity arabski: (1.1) مرح białoruski: (1.1) весялосць bułgarski: (1.1) веселост esperanto: (1.1) humoro hiszpański: (1.1) alegría jidysz: (1.1) שׂימחה (simche), יובל (jubl) karpatorusiński: (1.1) веселость kataloński: (1.1) alegria niemiecki: (1.1) Fröhlichkeit nowopruski: (1.1) wesselisku rosyjski: (1.1) весёлость ukraiński: (1.1) веселість