interrogacja ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zadawanie komuś pytań, wypytywanie lub dopytywanie się (1.2) zadawanie pytań podczas przesłuchania w śledztwie (1.3) figura retoryczna polegająca na zadaniu pytania zamiast podania twierdzenia
(1.1-3)
(1.1) Najogólniej ujmując można powiedzieć, że badanie, to interakcja trzech przedmiotów: badacza, ankietera i respondenta. Istotą owej interakcji jest komunikacja werbalna, a ściśle mówiąc interrogacja, a więc ukierunkowana komunikacja za pośrednictwem pytań i odpowiedzi„Przegląd socjologiczny”, t. 53, wydania 1-2, Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź 2004. (1.2) Więzienie i interrogacje przekonały więźnia, że jego indywidualizm jest przyczyną jego męczarni, i po przyjęciu formułek szybko awansujeHalina Świdzińska Absurdyści i iluzjoniści. Eseje, refleksje, rozważania, OPiM, Londyn 1981, s. 13. (1.2) po pierwszym pytaniu / policzki nabiegają krwią // krew rozprowadzają / narzędzia i interrogacja // żelazem trzciną / wolnym ogniem / określa się granice / jego ciałaZbigniew Herbert Przesłuchanie anioła (1.3) Wśród zastosowanych przez autora środków stylistycznych, w wierszu znalazły się umiejętnie wstawione eksklamacje, interrogacje i pauzy.
(1.1) prowadzić interrogację (1.2) prowadzić interrogację • poddać kogoś interrogacji • technika interrogacji (1.3) stosować / zastosować interrogację • posłużyć się interrogacją
(1.1) indagacja, pytanie, wypytywanie (1.2) badanie śledcze, badanie sądowe, przesłuchanie (1.3) zapytanie, pytanie retoryczne
interrogator , interrogatorium , interrogatoria , interrogatorie interrogować interrogacyjny
specjalista od interrogacji
(1.1-3) ; → między + pytać
(1.2) współcześnie w języku polskim słowo posiada negatywną konotację związaną raczej z wymuszaniem zeznań
angielski: (1.2) interrogation francuski: (1.1) interrogation hiszpański: (1.1) indagación , interrogatorio ; (1.2) interrogatorio ; (1.3) interrogación włoski: (1.1) interrogatorio; (1.2) interrogatorio