wrzeszczeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) krzyczeć bardzo głośno i intensywnie
(1.1)
(1.1) Nie wrzeszcz na swoich ludzi, winny jest intrygant i zleceniodawca, a nie wykonawcy. Może trzeba im więcej posmarować?
(1.1) drzeć się, wydzierać się, drzeć mordę, drzeć japę, piłować japę
(1.1) milczeć, szeptać
wywrzaskiwać wrzask , wrzeszczenie wrzaskliwy wrzaskliwie
wrzeszczy, a jeszcze go nie bijąJan Tokarski, A ileż to kłopotu… ze spójnikiem „a”, „Poradnik Językowy” nr 4/1951, s. 5.
angielski: (1.1) yell, scream, shout, bawl, bluster, cry czeski: (1.1) ječet, vřeštět duński: (1.1) skrige, råbe, skråle farerski: (1.1) ýla francuski: (1.1) hurler, gueuler hiszpański: (1.1) chillar, berrear, vocear jidysz: (1.1) מאַכן אַ גוואַלד (machn a gwald) kornijski: (1.1) usa niderlandzki: (1.1) brullen, roepen niemiecki: (1.1) kreischen norweski (bokmål): (1.1) skrike norweski (nynorsk): (1.1) skrike, skrika rosyjski: (1.1) верещать szkocki: (1.1) yowl, gowl szwedzki: (1.1) skria, skräna, skråla, vråla, gorma, gasta, gapa, hojta ukraiński: (1.1) верещати włoski: (1.1) berciare, urlare, viciferare