pieniek ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) od: pień (1.2) mały pień (1.3) widoczna część pnia (bez korzeni), która pozostaje w ziemi po ścięciu drzewa (1.4) odcięta górna część karcza lub nasada pnia, na której rąbie się drewno albo mięsoSłownik encyklopedyczny leśnictwa, drzewnictwa, ochrony środowiska, łowiectwa oraz dziedzin pokrewnych, Wydawnictwo SGGW, 1996. (1.5) ul
(1.4) Dawniej drewno na opał rąbano na pieńku. (1.5) Moja kobieta dostała po ojcu dziesięć pieńków; nie chciałbym ich zmarnować; boć widzę, że pszczoły są bardzo pożyteczneW jakiem miejscu pszczelniki zakładać trzeba w: Szkółka Niedzielna, Rok I, nr 9 z 26 lutego 1837 r., s. 35..
(1.1) pniaczek (1.4) pniak, ,
pniaczek , pień // pieńkowy
mieć na pieńku
kataloński: (1.2) tió niemiecki: (1.3) Baumstumpf ; (1.5) Bienenstock wilamowski: (1.2) hełcła; (1.3) hełcła; (1.4) śajtkłöc