ακμή ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) szczyt, rozkwit, kwiat, apogeum, pełnia (1.2) krawędź (1.3) trądzik (1.4) ostrze
(1) F29: ακμής; ακμές, ακμών
(1.1) Ο Μεγαλέξαντρος πέθανε στην ακμή της δόξας του. → Aleksander Wielki zmarł u szczytu sławy.
(1.3) νεανική ακμή → trądzik młodzieńczy
(1.1) άνθηση (1.4) κόψη
(1.1) παρακμή
ακμάζω ακμαίος ακμαία
επί ξυρού ακμής → w sytuacji krytycznej
(akmḗ)