brzmieć ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany (1.1) być słyszanym, przejawiać się jako dźwięk (1.2) zwykle o instrumentach muzycznych: wydawać dźwięk (1.3) zawierać określoną treść, myśl, wymowę, wydźwięk (1.4) puchnąć, pęcznieć, nabrzmiewać
(1.1-3) (1.4)
(1.1) Gdzieś w oddali brzmi strumień. Słyszę jego szum! (1.2) Ten Steinway brzmi niesamowicie! Nie dziwię się, dlaczego wszyscy lubią na nich grać. (1.3) Dziwnie brzmiały w jego ustach słowa przeprosin. Ta jego korna, pełna uniżoności postawa nie pasowała do jego osobowości. (1.3) Przepraszam, jak brzmiało pytanie?
(1.1) dźwięczeć
zabrzmieć, rozbrzmieć, wybrzmieć, przebrzmieć, nabrzmieć, współbrzmieć brzmienie brzmieniowy
→ brzęczeć, dźwięczeć
angielski: (1.1) sound; (1.2) sound; (1.3) sound białoruski: (1.1) гучаць; (1.2) гучаць chorwacki: (1.1) zvučati; (1.2) zvučati duński: (1.1) lyde; (1.3) lyde esperanto: (1.1) soni; (1.2) soni niderlandzki: (1.1) klinken niemiecki: (1.1) klingen; (1.2) klingen; (1.3) klingen rosyjski: (1.1) звучать; (1.2) звучать; (1.3) звучать słoweński: (1.1) oglašati se; (1.2) zveneti; (1.3) zveneti ukraiński: (1.1) звучати; (1.2) звучати; (1.3) звучати