uczony ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba zajmująca się naukowo jakąś dziedziną wiedzy i będąca w niej autorytetem przymiotnik (2.1) poparty lub nacechowany wiedzą (2.2) gruntownie wykształcony w swojej dziedzinie
(3.1) imiesłów przymiotnikowy przeszły bierny, rodzaj męski od: uczyć
(1.1) (2.1-2)
(1.1) Nasz nauczyciel to wszechstronny uczony o wielu specjalnościach. (2.1) On potrafi przytoczyć wiele uczonych definicji na poparcie swoich poglądów. (3.1) Ten uczeń był uczony przeze mnie w poprzednich dwóch latach.
(1.1) polski / francuski / rosyjski / … uczony • wielki / wybitny / znakomity / genialny uczony (2.1) uczona księga / mowa / rozprawa / teoria • uczony dowód
uczenie , uczeń , uczennica , nauka , uczoność , nauczanie uczona uczyć , nauczyć , nauczać , wyuczyć wyuczony, nieuczony, wyuczalny uczenie
uczony w piśmie / uczony w Piśmie
(1.1) < (2.2)Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 19.
angielski: (1.1) scholar; (2.1) learned, scholarly; (2.2) educated białoruski: (1.1) вучоны , навуковец ; (2.2) вучоны esperanto: (1.1) erudiciulo, scienculo, klerulo, saĝulo; (2.1) saĝa, scioplena; (2.2) scioplena, dokta jidysz: (1.1) וויסנשאַפֿטלער (wisnszaftler), חכם (chochem) nepalski: (2.2) शिक्षित् (śikṣit) rosyjski: (1.1) учёный ; (2.1) учёный; (2.2) учёный ukraiński: (1.1) вче́ний włoski: (2.2) dotto