sauber ()
przymiotnik (1.1) czysty (1.2) prawidłowy, bezbłędny, bez zarzutu, nienaganny (praca, rozwiązanie) (1.3) czysty, bez naleciałości (mowa) (1.4) czysty, nieskażony (woda, źródło) (1.5) nieskazitelny (postawa) przymiotnik w użyciu przysłówkowym Dostęp 19.07.2026. (2.1) czysto (2.2) bezbłędnie (2.3) schludnie, starannie
(1.1)
(1.1) Er hat immer saubere Nägel. → On ma zawsze czyste paznokcie.
Säubern , Sauberkeit , Säuberung säubern säuberlich
wohl nicht ganz sauber sein