celebrować ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( brak) (1.1) obchodzić uroczyście doniosłe wydarzenie, uroczyście coś świętować (1.2) robić coś z przesadną powagą, z namaszczeniem (1.3) odprawiać nabożeństwo
(1.1-3)
(1.2) Jacek tak lubi sushi, że celebruje każdy kęs. (1.3) Mszę celebrował katowicki biskup pomocniczy.
(1.1-3) celebrować +
(1.3) celebrować eucharystię / mszę / pasterkę
(1.1) obchodzić, świętować (1.3) odprawiać
celebra , celebrant , celebrantka , celebryta , celebrytka , celebryt , celebracja , celebrowanie , celebrans , koncelebrowanie koncelebrować celebracyjny, celebrycki celebracyjnie
(1.1-3) Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 87.
angielski: (1.1) celebrate; (1.2) celebrate; (1.3) celebrate esperanto: (1.1) celebri; (1.3) celebri rosyjski: (1.1) отмечать węgierski: (1.3) celebrál włoski: (1.1) celebrare; (1.3) celebrare