biesiada () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wystawne przyjęcie, któremu często towarzyszą śpiewy lub tańce (1.2) spotkanie poświęcone muzyce lub poezji (1.3) rozmowa
(1)
(1.1) Melpomena i jej siostry uświetniały śpiewem biesiady bosko-ludzkie oraz uczty olimpijskie bogów.
biesiadowanie , biesiadnik , biesiadniczka , współbiesiadnik , współbiesiadniczka biesiadować biesiadny
→ pogawędka, rozmowa, spotkanie towarzyskie, uczta; dalsza etymologia niepewna, być może powiązane z czasownikiem sěděti → siedzieć , , , , , , , , , , , i w języku polskim notowane od XV wieku
angielski: (1.1) feast białoruski: (1.1) бяседа , банкет rosyjski: (1.1) банкет ; (1.3) беседа szwedzki: (1.1) bjudning , fest , kalas , bankett , gästabud wilamowski: (1.1) ymys