__TOC__ adyton ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ukryta przestrzeń w sanktuarium greckim (np. w świątyni, gaju, grocie), dostępna tylko dla kapłanów i osób wybranych, które przeszły obrzęd oczyszczenia, gdzie przechowywane były świętości: posąg bóstwa, przedmioty kultu i dary dla niego, czasem mieściła się tam także wyroczniahasło adyton na portalwiedzy.onet.pl;
(1.1)
(1.1) Apokryficzna literatura żydowska i heretycka wzór swój brała z tajemniczych ksiąg poganizmu, które miały pochodzić bezpośrednio od bogów (…) Księgi te, zapisujące ceremonje kapłańskie, tłumaczące znaczenie mytów, zajmujące się zjawiskami natury, były księgami przystępnemi tylko dla kapłanów i wtajemniczonych (…) Po większej części chowano je w najświętszém miejscu świątyni, w tak nazwaném adyton.hasło Apokryficzne księgi w Encyklopedji Kościelnej
(1.1) (ádyton) < (ádytos) → niedostępny, nie do wchodzenia < → nie- + wchodzę
angielski: (1.1) adyton arabski: (1.1) حرم francuski: (1.1) adyton, adytum łaciński: (1.1) adytum niemiecki: (1.1) Adyton nowogrecki: (1.1) άδυτο słowacki: (1.1) adyton starogrecki: (1.1) ἄδυτον ukraiński: (1.1) абато́н , адито́н
adyton ()
rzeczownik policzalny (1.1) adyton
(1.1) adyton; adyta
(1.1) < (ádyton) < (ádytos) → niedostępny, nie do wchodzenia < → nie- + wchodzę
adyton ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) adyton