pobiec () , ,
czasownik nieprzechodni dokonany (1.1) przemieścić się do przodu, biegnąc (1.2) pospiesznie udać się gdzieś lub po kogoś (1.3) (o spojrzeniu, myślach itp.) zwrócić się ku czemuś lub komuś (1.4) (o drogach, szlakach, ulicach itp.) zostać wytyczonym w pewnym kierunku
(1)
(1.1) Dzieci pobiegły przez pole, by powitać księdza. (1.2) Pobiegnij po tatę i powiedz mu, że zepsuł się kran. (1.3) Jego spojrzenie pobiegło w stronę zbliżającej się grupy urzędników. (1.4) Nowa autostrada pobiegnie ku granicy z Białorusią.
(1.1) pognać, polecieć, popędzić (1.2) pognać, polecieć, popędzić (1.3) zwrócić się, skierować się
pobiegnięcie , bieganie pobiec świńskim truchtem
wariant bezokolicznika (przy pozostałych formach identycznych): pobiegnąć
angielski: (1.1) run; (1.3) turn białoruski: (1.1) пабегчы francuski: (1.1) courir; (1.2) courir polski język migowy: rosyjski: (1.1) побежать