obudzić ()
, ,
czasownik przechodni dokonany ( budzić) (1.1) sprawić, by ktoś przestał spać, wyrwać kogoś ze snu (1.2) wywołać jakieś wrażenia, odczucia, emocje itp. czasownik zwrotny dokonany obudzić się ( budzić się) (2.1) przestać spać, zakończyć sen, wyrwać się ze snu (2.2) o stanach emocjonalnych, uczuciowych, itp.: pojawić się, zostać wywołanym przez coś lub kogoś (2.3) zbyt późno lub z opóźnieniem zareagować na coś
(1) (2)
(1.1) Radca nacisnął klakson, obcy, mechaniczny dźwięk obudził szoferów.
budzik , obudzenie , budzenie budzić
obudzić się z ręką w nocniku
albański: (1.1) zgjoj; (2.1) zgjohem angielski: (2.1) wake up, awake białoruski: (1.1) абудзіць; (1.2) абудзіць; (2.1) абудзіцца, прабудзіцца, прачнуцца; (2.2) абудзіцца duński: (1.1) vække; (1.2) vække; (2.1) vågne; (2.2) vågne niemiecki: (1.1) aufwecken; (2.1) aufwachen nowopruski: (1.1) etbaudīntun; (1.2) etbaudīntun polski język migowy: szwedzki: (1.1) väcka; (1.2) väcka; (2.1) vakna tuvalu: (2.1) ala ukraiński: (1.1) розбуди́ти