obyczaj () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) powszechnie przyjęty, tradycyjny sposób postępowania w danych okolicznościach (1.2) nawyk, sposób postępowania, zachowania charakterystyczny dla danego człowieka lub zwierzęcia (1.3) zazwyczaj w liczbie mnogiej: sposób życia, zasady, którymi ktoś się kieruje (1.4) tryb
(1)
(1.4) obyczaj ukazujący / złączający / żądający
(1.1) ceremoniał, obrządek, ryt, rytuał, tradycja, zwyczaj, konwenans, konwencja, usus, uzus (1.2) zwyczaj, przyzwyczajenie (1.3) postępowanie, sposób bycia, sposób życia, styl życia, zachowanie
obyczajówka , obyczajowość , obyczajność obyczajowy, obyczajny obyczajowo, obyczajnie
kobieta lekkich obyczajów • jak każe obyczaj • co kraj, to obyczaj • choć ma piękne obyczaje, kto pyszny, brzydkim się staje
<
angielski: (1.1) custom; (1.2) habit; (1.3) morals, way of life, mores esperanto: (1.1) moro hiszpański: (1.1) costumbre , tradición ; (1.2) costumbre , hábito interlingua: (1.1) more jidysz: (1.1) קבלה (kabole), נוסח (nusech) rosyjski: (1.1) обы́чай , поря́док , укла́д , тради́ция ; (1.2) обы́чай , привы́чка , пова́дка , обыкнове́ние ; (1.3) обы́чай , укла́д , о́браз жи́зни , но́рма rumuński: (1.1) obicei ; (1.2) obicei turecki: (1.1) adet