sierota ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) dziecko, któremu umarło przynajmniej jedno z rodziców (1.2) człowiek opuszczony, osamotniony (1.3) człowiek niezaradny lub budzący współczucie (1.4) błąd polegający na pozostawieniu jednoliterowego wyrazu na końcu wiersza składanego tekstu (1.5) błąd polegający na pozostawieniu pojedynczego wiersza na dole kolumny składanego tekstu
(1.1-5)
(1.1) Kiedy umarła jego mama, został się sierotą. (1.1) Małżeństwo zaadoptowało sierotę. (1.5) Ten tekst jest brzydko złożony. Jest za dużo wdów i sierot.
(1.5) szewc
sieroctwo , sierociniec , osierocenie , osierocanie , sierotki , Sieroty sierotka osierocać , osierocić sierocy
od , od → pierwotnie osamotnienie, osierocenie, samotność, następnie sierota (1.1), od przymiotnika sirъ → samotny, osierocony i przyrostka -ota → -ota , , , , , i
angielski: (1.1) orphan; (1.5) orphan baskijski: (1.1) umezurtz bawarski: (1.1) Wais białoruski: (1.1) сірата / bułgarski: (1.1) сирак czeczeński: (1.1) бо czeski: (1.1) sirotek esperanto: (1.1) orfo estoński: (1.1) orb; (1.4) orbsõna; (1.5) orbrida gagauski: (1.1) anasız-bobasız hindi: (1.1) अनाथ (anāth) hiszpański: (1.1) huérfano ; (1.2) desamparado jidysz: (1.1) (chłopiec) יתום (josem), (dziewczynka) יתומה (jesojme) niemiecki: (1.1) Waise rosyjski: (1.1) сирота / rumuński: (1.1) orfanTomasz Klimkowski, Dziedzictwo greckie w języku rumuńskim i arumuńskim, „Balcanica Posnaniensia. Acta et studia”, XIX, Poznań 2012, Wydawnictwo Instytutu Historii UAM, s. 22., sărac słowacki: (1.1) sierota słoweński: (1.1) sirota ukraiński: (1.1) сирота / węgierski: (1.1) árva wilamowski: (1.1) waez , vǡz , waas , wȧz