kuma ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) matka chrzestna (1.2) sąsiadka (1.3) przyjaciółka
(2.1) i od: kum
(3.1) 3. od: kumać
(1.1-3) (2.1) (3.1)
(1.2) Powiem też mojej kumie, żeby przyszła. (1.3) Moja kuma zrobiła se fajne paznokcie. Teraz bardziej ją lubię.
(1.2) kumoszka (1.3) kumoszka, psiapsiółka
kumcia , kumoszka , kumoter , kumoterskość , kumoterstwo kum kumać, kumać się, kumotrzyć , skumotrzyć się kumoterski po kumotersku
islandzki: (1.3) vinstúlka jidysz: (1.2) קומע
kuma ()
rzeczownik (1.1) kołyska, kolebka
(1.1) sehaska
kuma ()
rzeczownik (1.1) świnia
etymologia niejasna, może pokrewna z (< ) inne bałtyjskie odpowiedniki oznaczają konia, klacz, ale w folklorze litewskim poświadczono nazywanie świni „koniem“ , kumelỹs, , kumeļnīca
kuma ()
,
czasownik (1.1) przychodzić, przyjśćhttps://iecor.clld.org/languages/oldfrisian
<
kuma ()
rzeczownik (1.1) srom (1.2) pochwa
kuma ()
kumma
czasownik (1.1) przyjść, przyjechać, przybyć